Duyuyor musun ayak seslerimi…
Duyabiliyor musun? pıt,pıt,pıt…
Merak etme gürültü etmem hiç, hiç kimseyi uyandırmam uykusundan, kimseciği korkutmam.
Küçük tabanlarımın altında kayıyor sanki koca evren, minik parmaklarım tutmaya çalışıyor sıkıca…
Yok yok, sandığının aksine ayaklarım hiç üşümüyor ki.
Betonun serinliği yakıyor sanki ayak tabanlarımı, fitili ateşlenen bir mum gibi ışıtmaya başlıyorum etrafımı… Seviyorum ben çıplak ayakla dolaşmayı… Korkma karnım ağrımaz anne, ağrısa bile olsun varsın…
Karın ağrısı hemen geçiyor da sen bana kızıyorsun ya “Giy şu terliklerini!” diye, hani bir daha bana çikolata almayacakmışsın ya… İşte sen öyle söyleyip kötü kötü bakınca yüzüme, o an kalbim ağrıyor anne. Karın ağrısı geçiyor da kalbim neden hiç iyileşmiyor?
Bisikletimin sesini duyuyor musun, tekeri ne kadar da hızlı dönüyor…
Duyabiliyor musun… tırr,tırr,tırrrrr…
Hiç kimsenin tavuğunu ezmem anne, çarpmam kimsenin arabasına, kimseye zarar vermem korkma.
Dönüyor sanki dünyayla birlikte tekerleklerim. Ellerim sıkıca yapışıyor anne, ayyyyy doğrultamıyorrum dümeni… paaaaaaatttt… Anne korkma yırtılmadı pantolonum, birazcık kirlendi sadece… Sahi yıkanınca çıkar mı çimen lekesi? Daha dikkatli olurum söz, dizim kanamasın diye… Bak kalktım hemen çok azıcık acıdı… Dizim hemen iyileşiyor da anne, hani sen böyle olursa bisikleti kaldıracağını söylüyorsun ya, işte bunun sızısı çıkmıyor içimden. Ben o zaman bisikletimi çok özlerim, o da beni özlemez mi anne?
0 Comments