Bir bardak su vardı elinde… Doyasıya içmişti aslında, midesini dolduran kadarı çok da...

Masamda yarı boyalı bir papağan resmi, gözlerim dolu, içim buruk… Kızımın geçen gün “Papağanı...

Bir bayram daha geldi geçti, bahar rüzgarı gibi tatlı tatlı okşadı yüzümüzü… Fark ettim ki...

Duyuyor musun ayak seslerimi… Duyabiliyor musun? pıt,pıt,pıt… Merak etme gürültü etmem hiç, hiç...

Ne kadar çok anne vardı çevremde. Herkes farklıydı, herkes kendince bir anneydi. Ya ben? Ya ben...

Bizler ne çok seviyoruz çocuklarımızı, her şey onlar için… Bütün çabalarımız, para kazanalım diye...

Saat gece yarısını geçmiş, elimde beyaz, kedili bir elbise, gözlerimde yaş… Affet yavrucum beni…...

Güneşli bir bahar günü, çocuklar parkı doldurmuş… İçlerinde biri var ki, belki de parkın en şanslı...